Balijagiću potvrđena kazna od 40 godina zatvora: Vrhovni sud odbio žalbu za ubistvo brata i sestre
Vrhovni sud Crne Gore odbio je kao neosnovane žalbe Alije Balijagića i njegovog branioca, potvrdivši presudu Apelacionog suda kojom je osuđen na jedinstvenu kaznu dugotrajnog zatvora od 40 godina zbog teškog ubistva Jovana i Milenke Madžgalj, kao i nedozvoljenog držanja i nošenja oružja i eksplozivnih materija.
Odluku je donijelo vijeće Vrhovnog suda razmatrajući žalbe na presudu Apelacionog suda Crne Gore iz maja ove godine, prenosi Telegraf.rs. Tom presudom potvrđena je ranija odluka Višeg suda u Bijelom Polju iz decembra 2025. godine.
Balijagić je proglašen krivim jer je 25. oktobra 2024. godine, u večernjim satima, u mjestu Sokolac, na području općine Bijelo Polje, na podmukao način ubio Jovana i Milenku Madžgalj. Zločin je počinio koristeći lovačku pušku koju je neovlašteno posjedovao i nosio.
Prema činjenicama utvrđenim tokom sudskog postupka, Balijagić je tog dana došao do kuće žrtava, lažno se predstavljajući kao lovac. Nakon što su ga ugostili, napustio je njihov dom, da bi se nekoliko sati kasnije ponovo vratio.
Koristeći betonski blok kako bi se podigao do visine prozora, pucao je u Jovana Madžgalja, a potom još dva puta u Milenku Madžgalj, koja je pokušala pozvati policiju.
Vrhovni sud prihvatio je zaključke nižestepenih sudova da je ubistvo počinjeno na podmukao način. Ocijenjeno je da je Balijagić svjesno stvorio i iskoristio okolnosti u kojima žrtve nisu očekivale napad niti su se mogle zaštititi.
Sud je istakao da njegovo ponašanje, uključujući prvi dolazak u kuću i kasniji povratak tokom noći, ukazuje na unaprijed planirano i obmanjujuće postupanje, a ne na ubistvo na mah, kako je tvrdila odbrana.
Razmatrajući žalbene navode kojima je osporavana uračunljivost optuženog, Vrhovni sud ocijenio je da su nižestepeni sudovi ispravno prihvatili nalaze psihijatrijskog i psihološkog vještačenja.
Vještaci su kod Balijagića utvrdili antisocijalni poremećaj ličnosti, ali nisu ustanovili duševnu bolest niti zaostali duševni razvoj.
Prema njihovom nalazu, utvrđeni poremećaj nije utjecao na njegovu sposobnost da shvati značaj svojih postupaka i upravlja njima.
Zbog toga je sud zaključio da je u vrijeme počinjenja krivičnih djela bio uračunljiv.
Odbijene su i žalbe kojima je osporavano pravilno utvrđivanje činjeničnog stanja, uključujući primjedbe odbrane na rezultate DNK vještačenja. Vrhovni sud ocijenio je da su nižestepeni sudovi potpuno i pravilno utvrdili sve činjenice važne za donošenje presude.
Prilikom odlučivanja o kazni, sud je zaključio da su pravilno uzete u obzir sve olakšavajuće i otežavajuće okolnosti.
Na kraju je potvrđeno da je kazna dugotrajnog zatvora od 40 godina opravdana i srazmjerna težini počinjenih krivičnih djela i stepenu krivice osuđenog, te da je neophodna radi ostvarivanja svrhe kažnjavanja.
