Okrenula cijeli svijet naopačke: Od ove žene je sve počelo, danas joj se svi dive, A EVO ZBOG ČEGA! (FOTO)

Rođena je sa imenom Freda Džosefin Mekdonald u Sent Luisu, državi Mizuri 3. juna 1906. godine. Njena majka je bila pralja, a otac bubnjar.

 

Otac ih je napustio dok je Džosefina bila još beba, a njena majka se ubrzo preudala za nježnog čovjeka koji nije znao da zadrži posao, pa je i njega izdržavala. Sa njim je dobila još jednog sina i dvije ćerke.

Džosefina je odrasla tako što je još kao mala počela da zaraduje čisteći kuće i čuvajući djecu bogatih bjelaca. Mnogo puta u životu je čula riječi "nemoj ljubiti naše dijete."

Kada je malo odrasla, dobila je posao konobarice u jednom klubu. Imala je samo 13 godina. Tu je upoznala Vilija Velsa, čovjeka za koga se ubrzo i udala ali taj brak je trajao svega nekoliko mjeseci. Iako je to tada bilo neubičajeno, Džozefina nikada niije zavisila od muškarca. To joj je davalo slobodu da ustane i da ode kada osjeti da više nema ljubavi.

Udavala se i razvodila još tri puta: za Vilija Bejkera 1921. godine, čije prezime je odlučila da zadrži, francuza Žan Liona 1937. godine od koga je nasledila francusko državljanstvo i vođu francuskog orkestra Džoa Bilona 1957. godine. Od njega je dobila pomoć sa kojom je izdržavala kasnije 12 usvojene djece.

 

Džozefina je 1919. godine otišla u Sjedinjene Američke države gdje ja nastupala kao komičarka sa jednom trupom, a nakon njihov raspada pokušavala je da dobije posao kao zabavljačica ali često je bila odbijena s obrazloženjem da je suviše mršava i tamna.

Učila je pjevanje i sa svojim komičarskim duhom uspjela je da dođe do različitih nastupa i je vremenom neko ko je punio sale i koga je publika jako zavoljela.

 

Pravi usjeh joj se desio po povratku u Pariz. Postala je jedna od omiljenih zabavljačica visokog društva i njen nastup u kome se pojavila u kostimu sa bananama je nešto o čemu i dan danas istoričari rado prepričavaju.

Bila je fotografisana više nego Glorija Svanson i Meri Pikford, koje su tada bile u najvećoj slavi. 1927. godine zarađivala je više nego bilo koji zabavljač u Evropi. Igrala je u dva filma na početku 1930. godine.

1936. godine se vratila u Ameriku i to da bi zaigrala u filmu "Ziegfeld Follies" koji je jako loše prošao kod publike i kritičara bez obzira što je u to vreme bila toliko poznata. Američka populacija ju je odbacila. Ideja da je crna žena predstavljena kao sofisticirana i moćna za njih je bilo nepodnošljivo.

Vratila se u Evropu slomljenog srca.

Služila je Francuskoj u toku Drugog svetskog rata. Zabavljala je vojnike svojim nastupima i švercovala je tajne poruke Francuskom pokretu otpora. Kasnije je nagrađena Nacionalnim ordenom Legije časti za svoj doprinos u ratu protiv Njemačke.

Džozefina Bejker se vratila u Ameriku 50-tih godina prošlog veka i to sa velikim razlogom. Želela je da učestvuje u borbi protiv rasizma. U to vreme, počela ja i da usvaja djecu. Svoju porodicu je često znala da nazove "Pleme duginih boja." Usvajala je djecu svih boja, nacionalnosti i religije.

To je bio je njen dokaz da možemo svi živeti zajedno i zvati se braćom i sestrama.

Nastavila je da putuje Amerikom, i na tom putovanju razvila blisko prijateljstvo sa američkim umjetnikom Robertom Brejdijem. Nakon četrvtog razvoda, Džozefina je tražila nekoga sa kojim će moći mirno da živi i nekoga koga će smatrati prijateljem. On se osjećao isto. Otišli su zajedno u Akapulko u Meksiku 1973. godine, pronašli praznu crkvu i razmijenili bračne zavjete. Iako nije bilo pravno vjenčanje, bez svjedoka, sveštenika, prijatelja i rodbine, ova ceremonija je za njih predstavljala sve ono u šta su vjerovali i ostali su zajedno sve do njene smrti.

Iste godine, Džosefina je pristala da nastupi u Karnegi Holu u Njujorku. Zbog pređašnjih iskustava u Americi i problema rasizma, plašila se tog nastupa i da li će je publika sada prihvatiti. Promjene su u tom momentu već došle u Ameriku, a njen nastup započet je sa ovacijama. Takva dobrodošlica natjerala joj je suze na oči.

 

8. aprila 1975. godine, nastupila je u pozorištu Bobinu u Parizu. Zvezde poput Sofije Loren i princeze Grejs Keli došle su da vide tada šezdesetosmogodišnju Džozefinu koja je uzvela svoje najpoznatije tačke iz bogate karijere duge preko pedeset godina. Kritike tog nastupa napunile su novine širom Amerike, a ono što nije očekivala, sve su bile pozitivne.

Poslije samo nekoliko dana od tog nastupa, Džozefina je upala u komu. Umrla je 12. aprila od izliva krvi u mozak.

Više od 20.000 ljudi preplavilo je ulice Pariza dok su kola prenosila njen kovčeg do crkve Madelin. Francuska vlada odala je počast ovoj umjetnici sa dvadesetijednim pucnjem iz pištolja, što je ujedno prva crna žena koja je sahranjena uz takvu čast.

Džozefina Bejker i dan danas intrigira i inspiriše ljude širom planete.

(Novi.ba/Stil)